presentacines escritoras bewogen- siempre - laura vargas

Laura Vargas

DE VUELTA. Te espero de vuelta para jugar

LAURA VARGAS

ISBN 978-958-8727-74-5

83300253

91178 9588172774 5

NL

TERUGKEER

Toen ik een klein meisje was, speelde ik graag
Op een dag, werd ik volwassen en ging ik ver van huis te studeren.
Op die plaats, was het erg koud en alles was anders.
Ik voelde me heel eenzaam.
Totdat op een dag zag ik haar.
-Wil je met me spelen in de sneeuw?
-Nee ik ben aan het studeren?!
-Mag ik een stukje van jouw koekje?
-Neen!
-Heb je ooit een sneeuwengel gemaakt?
Mijn elegant winterjas zou dat niet leuk vinden! – dacht ik.
Maar toch heb ik het gedaan!
Ik speelde in de sneeuw en ik voelde me gelukkig!
Die dag heb ik niet meer geleerd.
Ik besefte dat ik weer plezier had!
-Weet je nog hoeveel je leuk vond om vroeger te spelen?
En toen herinnerde ik me het.
Zodra de sneeuw  helemaal smolt, bleef ik plezier maken.
En toen, op een dag, zag hij me!

EINde

presentacines escritoras bewogen- siempre - lunarosa

Virginia Hernández Becerra es LUNA ROSA

LUNA ROSA es una mujer como tantas en su país, proveniente de una familia tradicional, quien de repente se encuentra prisionera de un matrimonio impuesto. En este libro ilustra su camino tortuoso y su transformación, para recuperar sus alas de libertad. El testimonio de una de las tantas víctimas de una violencia social, obligadas por la mafia a una unión no deseada. Muchas no lograron conservar sus vidas.

La autora se aferra a su instinto de supervivencia que prevalece, atravesando con sus hijos pequeños, caminos tortuosos y peligrosos.

En sus páginas, “Mariposa de un capo” narra sus vivencias de largos años de temor y de angustia. Escapando de la violencia de un gremio amenazante y machista, compuesto por personajes poderosos e impredecibles, sobre todo implacables.

Transcurrieron 15 años para culminar este libro, entre dolor, lágrimas, sanación y perdón.

LUNA ROSA logra reconstruirse en el exilio voluntario, resurgir de las cenizas gracias a tantas almas protectoras que aparecieron en ese recorrido incierto, en el momento exacto. Un nuevo renacer, una vida pacífica sin olor a muerte del pasado.

======

Virginia Hernández Becerra es LUNA ROSA, artista colombiana.

Huye de su país dejando un matrimonio impuesto, violento. Llega a Francia en el 2002, para crearse una nueva vida desde cero y ofrecerles a sus hijos un patrón cultural distinto. Sin embargo no se libera del maltrato. Tres meses después, en una madrugada en pleno invierno, durmiendo en una cava en París explotada en un trabajo sin declarar, (otra clase de agresión) escucha una frase. “Despierta y escribe!”

Sin dudarlo inicia lo que desconocía en ese momento, su 1er libro. Con tantos pasajes dolorosos,  pospone terminarlo lo que hoy sería su misión. Descubre la violencia como extranjera y artista en tierras ajenas.

En el 2007 empiezan a llegar a su casa, latinoamericanas maltratadas por sus parejas francesas. Espejos. Luna Rosa con su experiencia como víctima, ayuda a liberarlas. Una labor altruista empieza.

Recuerda su libro, terminarlo es prioritario pero cómo perdonar y vencer el dolor de sus cicatrices? Cansada de repetir el mismo esquema, dos veces sin casa en Francia por parejas inmaduras y violentas sicológicamente, decide por fin poner límites a tanto condicionamiento! En el 2017 termina MARIPOSA DE UN CAPO; 2018 Sanar por medio de sus escritos. Surge la trilogía como ejemplo para tantas personas en situaciones similares. Nace su labor de apoyo, desarrollo personal y autoayuda, ALAS de LIBERTAD sin VICTIMISMO

=========

NLLUNA ROSA is een vrouw zoals velen in haar land, komende van een traditionele familie. Een vrouw die plots gevangen zit in een opgelegd huwelijk. In dit boek  illustreert ze haar omslachtige weg en haar transformatie naar een « vrije vogel ». De getuigenis van een van vele slachtoffers van sociaal geweld, verplichting door de mafia tot een  ongewenste verbintenis. Bij velen lukt het niet om hun leven in stand te houden? De auteur beroept zich op haar overlevingsinstincten die bovenkomen door haar kleine kinderen, moeilijke en gevaarlijke wegen. Op de pagina’s van “Mariposa de un capo”( vrij vertaald «  getrouwd met een maffiabaas » ) komen tot leven met haar herinneringen van jaren van angst en beklemdheid. Vluchtend van het geweld van een bedreigende en macho broederschap, samengesteld door gevaarlijke en onvoorspelbaar, en boven alles onverbidderlijk. 15 jaar zijn voorbij gegaan aan het schrijven van dit boek tussen pijn, tranen, genezing en vergiffenis.
LUNA ROSA dringt door in de reconstructie van een vrijwillige verbanning,   het herrijzen uit het  as dankzij behulpzame zielen die op het goede moment verschijnen. Een nieuw begin, een vredevol leven zonder pijn van het verleden.
======
Virginia Hernández Becerra is LUNA ROSA, Colombiaanse artiste, gevlucht uit haar geboorteland door een opgelegd en gewelddadig huwelijk. Ze kwam aan in Frankrijk in 2002, om van nul te beginnen, een nieuw leven op te bouwen. Om aan haar kinderen een verschillende culturele bagage te bieden. Desondanks bevrijdt ze zich niet van het misbruik. Drie maanden nadien, in een vroege winterochtend, sliep ze in een kelder in Parijs, uitgebuit in zwartwerk hoorde ze een zin: “Despierta y escribe!” word wakker en schrijf! Zonder twijfelen begint ze een stap in het onbekende, haar eerste boek. Na veel pijnlijke passages, wordt haar boek afmaken haar missie. Ze ontdekt het geweld als vreemdeling en artieste in onbekende gebieden. In 2007 beginnen Latijns-Amerikaanse vrouwen die misbruikt zijn bij haar thuis toe te komen . Luna Rosa met haar ervaring als slachtoffer helpt hun om zich te bevrijden. Een altruïstisch werk begint. Haar boek eindigen is haar prioriteit, maar hoe moet ze vergeven en haar pijn van haar overwinnen? Moe van de vicieuze cirkel, , twee keer zonder huis in Frankrijk en onvolwassen en gewelddadige relaties besluit ze om een einde te maken aan zoveel conditionering! In 2017 eindigt ze haar boek Mariposa de un capo; 2018. Ze heelt door haar schrijven. Onstaat de triologie als voorbeeld voor zoveel personen in vergelijkbare situaties. Geboren is het werk door ondersteuning, persoonlijke ontwikkeling en zelfhulp. EINDELIJK VRIJHEID ZONDER SLACHTOFFERSCHAP.


Virginia Hernández Becerra – Artista “Luna Rosa”

Galerie d’Art & Atelier 

Chaussée de Wavre, 224

1050 Bruxelles – Belgique

http://www.lunarosa.be/

Cell phone : +32 479 / 42.12.82

https://www.facebook.com/LUNAROSA.artistepeintrecolombienne/

https://www.facebook.com/ALASDELIBERTADsinVictimismo/

Voorleesweek2-2

Recital de mujeres latinoaméricanas biblioteca Utopia

Lezing Latijns-Amerikaanse vrouwen Utopia

 PROGRAMMA/PROGRAMA

14u00 Palabras de bienvenida
14u10 Palabras presentación SIEMPRE vzw
14u20 Lectura de textos I

1-Claudia velez

2-Linda Janes Moya

3-Maria Clara

4-Martha Ortiz (video)

5-Carolina Ruales (video)

6-Melier Sofía Cortés

15u00 Intervención músical
15u20 Lectura textos II

7-Mariana Lara

8-Marina Granados

9-Matilde Cuevas

10-Alejandra Lerma (video)

11-Diana Lobo (video)

12-Rosa Mercedes Madrid

13-Originaria (video)

16u00 Diálogo entre el público y las escritoras
16u40 Intervención músical
17u00 Cierre

presentacines escritoras bewogen- siempre - ana quijano

Ana Quijano Pineda

Dragoncete y el fuego por Ana Quijano Pineda.

-1-

Dragoncete y el fuego

Allá lejos, muy lejos, donde el sol se levanta cuando aquí es de noche, vive Dragoncete. Un pequeño dragón en edad de aprender las habilidades de su especie. Está muy preocupado porque todos sus amiguitos ya saben echar fuego por la boca y él todavía no.

El pequeño dragón lo intenta una y otra vez, pero entre una y otra vez pasa tanto tiempo que se le olvida la técnica que debe memorizar. Su padre, muy serio, le dice:

—Dragoncete, si alguna vez quieres llegar a convertirte en un dragón de verdad, tienes que hacer tus ejercicios todos los días. —Mirándolo a los ojos, continúa—: «Sin práctica no hay éxito».

«Pero es tan cansado practicar…», piensa el dragoncito mientras lo intenta.

Inspira, contiene, fija el objetivo, abre la boca y expulsa.

Inspira (lleva el aire a la panza, no te olvides), contiene (cuenta hasta diez), fija el

objetivo (mejor cerca que lejos), abre la boca (grande, no sea que te quemes) y expulsa. Inspira, contiene, fija el objetivo..

—¡Ufa, qué aburrido! ¡Y el fuego que no sale! — se queja Dragoncete.

Su mirada se detiene en un grupo de dragones de su edad; hasta hace poco jugaban con él, pero ahora se creen mayores porque ellos ya saben echar fuego y dicen que eso de jugar es para los pequeños. Allí están, presumiendo en la plaza principal del poblado. Que quién lanza el fuego más largo, quién el más corto, quién el de la llama más roja y ardiente y quién la más azul y tibia. Fuegos largos y flacos, fuegos cortos que acarician, fuegos en forma de aros. Llamas para cocina, llamas para barbacoa,. «¡Ay, qué rabia!», piensa. «Nunca lo voy a conseguir».

En el centro de la pandilla está Dragontón; parece un especialista, aunque solo nació unos meses antes que él. Todos lo miran, y ese dragón presumido sabe que creen que será el ganador en los juegos del fuego que ya se acercan. «¿Y si le pregunto cuál es su secreto?», piensa el dragoncito. «¡Seguro que me lo dice!», se ilusiona. Allá va, derechito a pedirle su receta infalible.

—¿Me enseñarías a echar fuego? —pide amablemente. —¿Qué dices, zoquete?

-2-

Dragoncete y el fuego

—Que me enseñes a lanzar fuego como lo haces tú.

—¿Quieres mi secreto mejor guardado? —pregunta irónico Dragontón.

—Sí. Pero si me dices tu secreto yo no se lo diré a nadie, y en cambio les contaré a todos que eres el mejor —intenta convencerle.

—Jajaja —se ríe burlón, mientras hace como si se lo pensara; tras unos instantes, responde—: Te voy a dar mi secreto, pero no se lo puedes decir a nadie. ¿Entendiste?

—Sí. Sí. Te prometo que no se lo diré a nadie —contesta ansioso Dragoncete. —Bueno. Aquí va. Te lo digo solo porque me cae

—¡Dilo ya!

—Escucha bien —le responde mirando a todos lados para asegurarse de que no lo oye nadie; bajando la voz, se acerca al oído del interesado y continúa hablando—: En la cocina de todas las madres hay unos polvos mágicos que se llaman pimienta. Tú vas, los buscas y, cuando los encuentres, te los pones en la boca, aguantas todo lo que puedas y verás qué llama tan bonita te saldrá. Así les das una sorpresa a tus padres.

—Gracias, amigo. Nunca olvidaré lo que estás haciendo por mí —exclama agradecido.

—Estoy seguro de que nunca lo olvidarás. Ji, Ji.

Sin despedirse, corre a su cueva. Entra derechito en la cocina. Busca por aquí, por allá y más allá. Desilusionado, piensa que su madre no tiene esos polvos mágicos, cuando de pronto los ve. Ahí están, medio escondidos entre la sal y el aceite.

—¡Por fin echaré fuego! —grita feliz.

Rápidamente coge el frasco, quita la tapa con mucho esfuerzo y, sin pensar, mirar, ni oler, vacía todo el contenido en su boca.

—¡Ah, ah, ah, ah, chisssssssssss chisssssssssssssss ayyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy, ayyyyyyyyyyyyyyy, yaaaaaaaaaaaaaa yayyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy

Pobre Dragoncete, pobre la cocina de su madre; no queda ni una sola cacerola en su lugar. El dragoncito da tales brincos y unos estornudos tan fuertes que el fogón acaba patas arriba. Los ojos se le llenan de lágrimas porque le pica el paladar y no puede parar de estornudar. Cuando se calma, le toca recibir un gran sermón de su padre, que termina con la siguiente frase:

—Comprende, hijo: no hay atajos ni soluciones mágicas. El único secreto es practicar hasta dominar la técnica.

También tiene que ayudar a su madre a ordenar todo el desastre y se queda castigado una semana sin poder salir. Pero lo de no asomarse fuera en realidad es un alivio; se pone.

-3-

Dragoncete y el fuego

colorado de solo pensar en cómo se estarán riendo sus amigos. Sabe que todos comentarán su incidente con la pimienta.

Cuando por fin pone las patas fuera de su cueva, Dragonzón, su mejor amigo —que sigue jugando con él aunque todavía no echa fuego—, le dice:

—Tienes que hacer tus ejercicios. Al principio es difícil, pero verás que pronto lo consigues.

Él lo intenta, pero no pasa de la tercera repetición. Pregunta a sus amigos cuánto hay que practicar y todos le responden:

—Mucho. Para dominar el fuego tienes que practicar mucho.

Pero el dragoncito piensa que repetir y repetir siempre lo mismo es muy aburrido y que debe haber una forma más sencilla para conseguirlo. Un día que anda distraído por la plaza pensando en su problema, se le acerca Dragontón:

—Ya me enteré la que armaste.

—¿Yo? —pregunta incrédulo—. ¡Pero si fuiste tú él que me dijo que lo hiciera!

—Es imposible. Yo te di mi secreto y mira lo que pasa; ahora todos piensan que te engañé.

Dragoncete está tan atento a la conversación que no se da cuenta de que, un poco más allá, los dragones adolescentes miran divertidos.

—Es verdad, me mentiste. La pimienta solo sirve para estornudar; de fuego, nada. —¿Pimienta, dices? Yo no te dije pimienta, te dije guindilla.

—Me dijiste pimienta; además, ya no te creo.

—Bueno, si no me crees, ¿para qué seguir hablando? Estoy seguro de que te dije guindilla. Pero déjalo. Sigue con esos aburridos ejercicios con los que no se consigue nada. Adiós y no me des las gracias.

El pequeño dragón se queda pensando. «¿Y si tiene razón? Recuerdo que una vez mamá dijo que las guindillas solo son para papá, porque pican que echan fuego. Debe ser cierto; seguro que me equivoqué y en realidad habló de ajís y no pimienta. Además, no pierdo nada con probar». De manera que, creyendo que todo ha sido un error y muy contento porque por fin posee el secreto del fuego, entra a su casa. Por segunda vez va a la cocina, intentando que nadie lo vea. De nuevo busca entre los condimentos hasta encontrar el frasco con guindillas y cautelosamente se lleva la punta de una guindilla a la boca.

—¡GUAU! ¡Esto sí que va a funcionar! ¡Cómo pica! Si resisto, seguro que lo conseguiré.

-4-

Dragoncete y el fuego

Es pensarlo y hacerlo. Se echa unas cuantas guindillas a la boca y, entusiasmado, las empieza a masticar. Al cabo de dos o tres vueltas, un gran ardor invade al pequeño dragón; primero el morro, luego su cara y por fin todo él. Le arden la lengua, la garganta y hasta la panza. Como la vez anterior, las lágrimas intentan ayudarlo a sofocar el calor abrasador que lo invade; llora por los ojos y la nariz, y la boca se le llena de saliva, pero nada consigue quitarle el picor. Pegando saltitos para no volver a destrozar la cocina, se acerca al tonel donde guardan el agua y mete la cabeza. Cuando la saca, se dedica a mordisquear las frutas del frutero, y en el momento en que está dando cuenta de las verduras, lo pilla su madre. El resultado es: dos semanas castigado, el orgullo herido y todo el poblado riéndose de él.

Y vuelta a empezar. Su padre le dice, muy serio, que las trampas que pretenden acortar el camino suelen ser la ruta más larga para llegar al objetivo. Lo que traducido al idioma de Dragoncete, significa: «Practica, practica y practica». Pero es un fastidio eso de practicar y practicar. De manera que otra vez se encuentra en la línea de partida y sigue siendo el único dragón con edad de echar fuego que no lo puede hacer.

Inspira, contiene, fija el objetivo, abre la boca y expulsa.

Ahora, además de aburrido, se siente triste y humillado, de manera que concentrarse en sus ejercicios le cuesta el doble que al principio.

Inspira, contiene, fija el objetivo, abre la boca y me aburroooooooooooooooooooooooooooo.

—¿Tú cómo aprendiste a lanzar fuego? —le pregunta a su amiga Dragoncina.

—Como todos; haciendo mis deberes de lunes a viernes, y sábados y domingos solo un poquito de práctica —le responde.

Dragoncete razona: «Imposible, tiene que haber otra forma». Pero a cada dragón al que pregunta le dice lo mismo: practicando. Sus padres, su hermano, sus tíos, sus amigos. Bueno, todos no. Dragontón parece opinar distinto, aunque él ya sabe que seguir sus consejos solo le trae problemas.

Una tarde que debería estar practicando, pero que en realidad pasa el tiempo mirando por el respiradero de su cueva, escucha una extraña conversación. Dragontón habla con sus amigos; se ríen de las bromas que le han gastado.

De pronto, Dragoncete oye algo que hace que su corazón se sobresalte:

—Ese peque entrometido jamás se va a enterar del secreto mejor guardado de los lanzallamas porque no se lo pienso decir. Nunca le voy a contar que sí se puede conseguir ser el lanzador número uno sin pasar por esos estúpidos ejercicios; es tan sencillo que ni se lo imagina. Para lanzar las mejores llamaradas solo hay que… comer fuego. ¿Si yo no se lo explico, cómo se va a enterar de que para que salga fuego hay que tomar fuego antes?

Cuando Dragontón finaliza, todos se ríen divertidos.

Entonces, el dragoncito reflexiona: «Es cierto. Claro, esa es la clave. ¿Cómo puedo echar fuego si dentro de mí no lo hay?».

De tan ansioso que se siente, no se detiene ni a pensar. Se dirige por tercera vez a la cocina saltando de alegría; se acerca a la fogata que su madre mantiene encendida para preparar la comida y, sonriendo, dice:

—Fuego, fueguito, ven a mí, que pronto seré el lanzador de llamas más famoso del poblado.

Elige con cuidado un leño, lo coge y, suavemente, sopla como hacen sus padres cada vez que quieren avivar las llamas. Espera, paciente, a que se encienda, mientras habla solo.

—Te pillé, pillín. No me querías contar tu secreto, pero ahora lo sé. Ya verás mañana cuando lance por esta boquita el fuego más grande que tenga. Jiji, jaja.

Cuando el leño prende y una bonita llama se aprecia en uno de sus extremos, Dragoncete, en su insensatez, se lo lleva al hocico e intenta tragarlo. Al contacto con el fuego, la lengua hace shsssssssssssssss y el dragoncito siente que se le chamuscan la boca y el orgullo.

—AYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYY. ¡Me duele! —grita, tirando lejos el trozo de madera

Sale corriendo de casa en dirección al río. En el exterior lo esperan Dragontón y sus amigos, que se parten de risa. Corre veloz hasta llegar a la orilla y, de un salto, se zambulle para apagar con el agua el ardor de la boca y la nariz y, al mismo tiempo, aliviar el malestar que siente porque se han vuelto a burlar de él.

Esta vez no hay castigos ni sermones. Sus padres consideran que con la vergüenza pública es más que suficiente;

además, tiene que pasar una semana con la lengua fuera, curándose las ampollas que le han salido en el hocico. Sus amigos vienen a visitarlo, pero él no quiere salir. Cuando se recupera, su padre le dice:

—Espero que por fin hayas aprendido la lección. Sin práctica no hay conocimiento. Es la ley de los dragones.

De nuevo se encuentra como al principio y el tiempo pasa. Pronto llegará el día en el que todos los dragones jóvenes que han aprendido a lanzar fuego irán con los adultos a la cima del Volcán Mayor. Allí mostrarán sus habilidades y disfrutarán al saber que sus vecinos los consideran dragones de verdad. Pero él, por querer acortar el camino, sigue sin dominar la técnica.

Inspira, contiene, fija el objetivo, abre la boca y expulsa.

«Nunca lo voy a conseguir. No soy un dragón, soy un ratón con alas», se desespera.

Inspira, contiene, fija el objetivo, abre la boca y expulsa.

-6-

Llega el día de la celebración de los fuegos. Dragoncete no irá porque de su hocico solo sale aire, lo que significa que todavía no está apto. No podrá conocer el Volcán Mayor, ni disfrutar del festejo. Aún es considerado uno de los pequeños, así que se queda con ellos. Los cuidará a un dragón tan anciano que ya no puede volar.

Dragoncete se siente muy triste y lamenta el tiempo perdido. Piensa que, por haber sido tan vago, tendrá que esperar otro año y practicar mucho si quiere ir, alguna vez, a la fiesta más grande del poblado.

Anda de aquí para allá, sin ganas de hacer nada, sin jugar con los otros dragoncitos.

No escucha las historias que cuenta el abuelo; solo puede pensar en lo mucho que se estarán divirtiendo sin él.

De pronto, siente un ruido que se acerca y piensa que ya están volviendo los fiesteros, pero el ruido no se parece al batir de las alas de los dragones. Más bien parece que son ladridos de perros. ¿Ladridos de perros? Se alarma.

—¡Los hombres! —deduce—. Y no hay ningún adulto para mantenerlos alejados. ¡Nos van a descubrir! ¡Si pudiera espantarlos! ¿Qué hago? —Nunca se ha sentido tan asustado—. ¡Ay, si pudiera echar fuego!—continúa razonando—. Sin embargo, con las últimas prácticas ya soplo tan fuerte que puedo derribar árboles.

Les haré creer que hay una tormenta de viento y quizá así se alejen.

Dicho y hecho. El dragoncito trepa a la copa del árbol más alto y desde ahí empieza a trabajar en sus ejercicios, con la máxima concentración de que es capaz.

Inspira, contiene, fija el objetivo (aquellos árboles se ven débiles, intentaré derribarlos), abre la boca y expulsa (fuerte muy fuerte).

Un viento como del norte se levanta en el bosque, derriba un árbol y asusta a los cazadores que se acercan.

—¡Bravísimo, lo he conseguido! —se anima Dragoncete, dispuesto a seguir soplando. Inspira, contiene, fija el objetivo (ahora esos árboles de allá para que les cierre el

paso), abre la boca y expulsa (dos árboles caen con estruendo).

—Bien, chico, muy bien. Un poco más y se alejarán del todo. —Busca un nuevo

objetivo al que apuntar y se pregunta—: ¿Y si les vuelo eso que llevan en la cabeza?

Inspira, contiene, fija el objetivo (sombreros de aldeanos), abre la boca y expulsa.

Sopla suave, directo, concentrado y… una lengua de fuego bien dirigida sale de su boca derechita a chamuscar los sombreros de los inoportunos visitantes.

Los aldeanos, que no advierten la maniobra de Dragoncete, sienten que del cielo caen llamas ardientes, además del viento, y notan que sus monteras vuelan encendidas al igual que algunas ramas cercanas.

Piecitos para qué os quiero.

Huyen sin preocuparse por el origen de lo que sucede. No ven al pequeño dragón, escondido en la copa de un árbol, que defiende su poblado con garra y valentía; pero todos los dragones que regresan del Volcán Mayor, sí.

-7-

La espontánea fiesta que se arma en honor de Dragoncete es mucho mejor que diez fiestas del fuego. Es improvisada, alegre y, lo más importante, se celebra por él.

Todos están orgullosos de su valentía y lo felicitan, incluidos Dragontón y sus amigos.

Se ha convertido en un héroe y por mucho, mucho tiempo, nadie olvidará su hazaña.

Inspira, contiene, fija el objetivo, abre la boca y expulsa. (¡Ay, es tan bonito lanzar fuego!).

NL

-1-

Dragoncete en het vuur

Ver, ver weg, waar de zon opkomt als hier nacht is, woont Dragoncete. Een klein draakje in de leeftijd om de vaardigheden van zijn soort te leren. Hij is erg ongerust omdat al zijn vrienden al weten hoe vuur te spuwen en hij nog niet.

De kleine draak probeert opnieuw en opnieuw, maar tussen elke poging is er zo veel tijd dat hij de techniek die hij moet onthouden vergeet. Zijn vader, zeer ernstig, zegt:

-Dragoncete, als je ooit wilt een echte draak te worden, moet je je oefeningen doen, elke dag. -kijkende in zijn ogen, vervolgt hij-“zonder oefenen is er geen resultaat.”

“Maar het is zo vermoeiend om te oefenen…”, denkt de Dragoncete terwijl hij het probeert.

Inademen, ophouden, richt op het doelwit, open de mond en uitademen.

Inademen (breng de lucht naar de buik, niet vergeten), inhouden (telt tot tien), richt op het doelwit (beter dicht dan ver), mond openen (wijd, zodat je je niet verbrand) en uitademen.  Inademen, ophouden, richt op het doelwit, …

“Pff, hoe saai!” En het vuur dat er niet uitkomt! — klaagt Dragoncete.

Zijn blik gericht op een groep draken van zijn leeftijd; tot voor kort speelden ze met hem, maar nu denken ze dat ze groter zijn, omdat ze al weten hoe om vuur te spuwen en zeggen ze dat het spelen voor de kleintjes is. Daar zijn zij, opscheppend op het dorpsplein. Wie spuwt de langste vlam, wie de korste, van wie is de vlam roder en heter van wie blauwer en lauwer.  Lange vlammen dunne vlammen, korte strelende vlammen, boogvorminge vlammen. Vlammen om het koken, vlammen voor de barbecue, ontploffende vlammen. “Ah, wat een woede!” denkt hij. “Ik zal het nooit kunnen.”

In het centrum van de bende staat Dragontón; hij lijkt al een specialist, maar hij is slechts een paar maanden voor hem geboren. Ze kijken allemaal naar hem, en deze zelfvoldane draak denkt dat hij de winnaar zal zijn van de vuurspelen die er aankomen. “Wat als ik hem vraag wat zijn geheim is? “denkt Dragoncete. “Ik weet zeker dat hij het me zal vertellen!” hoopt hij. Daar gaat hij, recht op Dragontón af om hem te vragen wat zijn onfeilbare recept is.

—Leer je mij vuur te spuwen —vraagt hij vriendelijk —Wat zeg je, pummel?”

-2-

—Dat je me leert vuur te spuwen zoals jij het doet.

—¿Je wilt mijn best bewaarde geheim? – vraagt Dragontón ironisch.

—Ja. Maar als je me jou geheim vertelt zal ik het aan niemand verder vertellen en in ruil vertel ik iedereen dat jij de beste bent— probeert hij Dragontón te overtuigen.

—hahaha-lacht hij spottend, en doet alsof hij er zal over nadenken; na enkele ogenblikken, antwoordt hij – ik ga je mijn geheim vertellen, maar je mag het aan niemand doorvertellen, begrepen?

—Ja. Ja. Ik beloof je dat ik het niemand zal vertellen- antwoordt Dragoncete opgewonden. Goed. Hier gaan we. Ik vertel het je gewoon omdat je me bevalt

—¡Zeg het dan!

—Luister goed- antwoord hij rondkijkend om er zich van te verzekeren dat niemand het hoort; fluisterend, dicht bij het oor van Dranconcito spreekt hij verder – in de keuken van alle moeders zijn er magische poeders die peper heten. Je gaat, je zoekt, en als je ze vindt, neem je er in je mond, je houdt zolang mogelijk vol en je zult zien wat een mooie vlam je krijgt. Zo zal je je ouders een verassen.

—Bedankt, vriend. Ik zal nooit vergeten wat je voor mij gedaan hebt – zegt hij dankbaar

—Ik weet zeker dat je nooit zult vergeten. Hi, Hi.

Zonder afscheid te nemen, loopt hij naar zijn grot. Gaat rechtdoor naar de keuken. Kijk hier rond, zoekt. Teleurgesteld, hij denkt dat zijn moeder die magische poeders niet heeft, wanneer hij ze plotseling plotseling ziet. Daar zijn ze, half verstopt tussen het zout en de olie.

—¡Eindelijk zal ik vuur kunnen spuwen! – roept hij gelukkig.

Snel neem hij de pot, verwijdert met veel moeite het deksel en zonder te denken, te kijken, of te ruiken, leegt hij de volledige inhoud in zijn mond.

—¡Ah, ah, ah, ah, chisssssssssss chisssssssssssssss ayyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy, ayyyyyyyyyyyyyyy, yaaaaaaaaaaaaaa ja Chis!

Arme Dragoncete, arme keuken van zijn moeder; niet een enkele pan niet een enkele pot is nog op zijn plaats. Dragoncito springt en niest zo sterk dat de kachel ondersteboven valt. Zijn ogen zijn gevuld met tranen, en omdat zijn gehemelte zo jeukt kan hij niet stoppen met niezen. Wanneer hij kalmeert, krijgt hij een grote preek van zijn vader, die eindigt met de volgende zin:

—Begrijp, zoon: er zijn geen snelkoppelingen of magische oplossingen. Het enige geheim is te oefenen tot je de techniek beheerst.

Hij moet ook zijn moeder helpen om de puinhoop op te ruimen en wordt gestraft voor een week mag hij de grot niet verlaten.

-3-

Hij denkt enkel hoe al zijn vrienden zullen lachen. Hij weet dat ze allemaal zullen spreken over het incident met de peper.

Toen hij eindelijk zijn grot weer uit mag, Dragonzón, zijn beste vriend-die met hem blijft spelen, hoewel hij nog steeds geen vuur spuwt-zegt:

—Je moet je oefenen.  In het begin is het moeilijk, maar je zult zien je zal het snel kunnen.

Hij probeert drie keer. En vraagt dan aan zijn vrienden hoe veel je moet oefenen en iedereen antwoordt:

—Veel. Om het vuur spuwen te domineren moet je veel oefenen.

Maar Dragoncito denkt dat altijd hetzelfde herhalen en herhalen, erg saai is, er moet toch een eenvoudiger manier om het te leren.  Een dag loopt hij verstrooid over het dorpsplein nadenkend over zijn probleem, en Dragontón komt naderbij:

—Ik hoorde dat je het kan.

—¿Ik? “Vraagt hij ongeduldig.” Maar jij was degene die me vertelde om het te doen!

—Het is onmogelijk. Ik gaf je mijn geheim en kijk nu wat er gebeurt; Iedereen denkt dat ik je bedrogen heb.

Dragoncete is zo bezig met het gesprek dat hij niet ziet, dat er een beetje verder een aantal tienerdraken lachtend toekijken.

—Dat klopt, je loog tegen mij. De peper dient enkel om te niezen; Vuur, niets. “Peper,” zeg je? Dat zei ik je niet, ik zei je Chili.

—Je zei me peper; Trouwens, ik geloof je niet meer.

—Nou, als je me niet gelooft, waarom blijven we dan praten? Ik weet zeker dat ik je Chili heb gezegd. Laat maar. Doe maar verder met die saaie oefeningen die toch tot niets leiden. Dag en dank me niet.

De kleine draak blijft nadenken. “En wat als hij gelijk heeft? Hij herinnert zich dat zijn moeder eens zei dat chili enkel voor papa is, omdat ze zo sterk prikken dat ze je mond in brand steken.  Het moet waar zijn; ik moet me vergist hebben in werkelijkheid zal hij chili gezegd hebben in plaats van peper.

Daarbovenop ik heb er niets bij te verliezen als ik het probeer.

Nadenkend dat hij zich had vergist en zeer tevreden dat hij eindelijk het geheim van vuur spuwen kent gaat hij zijn grot binnen.

Voor de tweede keer gaat hij naar de keuken ervoor zorgend dat niemand hem ziet.  En opnieuw zoekt hij tussen de kruiden tot hij het potje met de chilis vindt en voorzichtig stopt hij het puntje van een chili in zijn mond.

-WAW! Dit zal werken! Hoe sterk brand dit! Als ik volhoud zal het lukken.

-4-

Zogezegd zo gedaan. Hij stopt een aantal chili’s in zijn mond en, opgewonden, begint hij ze te kauwen. Na twee of drie momenten, krijgt hij een hevige pijn; Eerst in zijn neus, dan zijn gezicht en uiteindelijk alles. Zijn tong, keel, en buik alles brandt. Hij huilt door zijn ogen en neus, zijn mond is gevuld met speeksel, maar niets helpt.  Springend probeert hij de keuken niet opnieuw overhoop te hooien, hij gaat naar het watervat zet het op zijn hoofd. Wanneer hij afneemt begint hij al het fruit op te eten en wanneer hij aan de groenten wil beginnen betrapt zijn moeder hem.

Het resultaat: twee weken gestraft, zijn ego gekwetst en het hele dorp dat met hem lacht.

En terug naar af. Zijn vader zegt hem, heel serieus, dat vals spelen om proberen de weg te verkorten zijn meestal de langste route naar het doel is. Vertaald in de taal van Dragoncete betekent dit: “Oefenen, oefenen en oefenen”. Maar wat een last al dat oefenenen en oefenen. Hij is de enige draak oud genoeg om vuur te spuwen die het nog niet kan.

Inademen, ophouden, richt op het doelwit, open de mond en uitblazen.

Bovenop die saaie oefeningen, voelt hij zich verdrietig en vernederd, dus het concentreren op zijn oefeningen kost hem nu twee keer zoveel inspanning als voordien.

Inademen, ophouden, richt op het doelwit, open de mond en uitblazen verveeeeeeeelt mij.

Hoe heb jij leren vuurspuwen? -Hij vraagt aan zijn vriendin Dragoncina.

—Net als ieder ander; veel oefenen van maandag tot en met vrijdag, en zaterdag en zondag  een klein beetje oefenen – antwoordt ze.

Dragoncete denkt: “onmogelijk, er moet een andere manier zijn.” Maar elke draak die hij het vraagt zegt hetzelfde: oefenen. Zijn ouders, zijn broer, zijn ooms, zijn vrienden. Nou, niet iedereen. Dragontón lijkt anders te denken, hoewel hij al weet dat zijn advies hem alleen problemen geeft.

Op een middag moet hij oefenen, maar in plaats daarvan kijkt door het venster. Dan hoort hij een vreemd gesprek. Dragontón praat met zijn vrienden; ze lachen met de grappen die ze hebben uitgehaald.

Plotseling, hoort Dragoncete iets dat zijn hart sneller doet kloppen:

—Die kleine bemoeiaal zal het best bewaarde vuurspuw geheim nooit te weten komen, want ik ben niet van plan om het hem te vertellen. Ik zal hem nooit vertellen dat je de beste vuurspuwer kan zijn zonder al die stomme oefeningen te doen; Het is zo simpel dat  je het je niet eens kan voorstellen. Om het beste vuur te spuwen moet je alleen maar… vuur eten. Als ik het hem niet uitleg dat je om vuur te spuwen eerst vuur moet eten hoe gaat hij er dan achter komen?

Als Dragontón eindigt, lacht iedereen.

Dus denkt Dragoncito: het is waar. Natuurlijk, dat is de sleutel. Hoe kan ik vuur spuwen als er geen vuur in mij zit?

Hij is zo opgewonden en zonder nadenken gaat hij voor de derde keer springend  van vreugde naar de keuken; Hij gaat naar het fornuis dat zijn moeder altijd brandend houdt om het eten te bereiden en, glimlachend, zegt hij:

—Vuur, vuurtje, kom naar mij, ik zal binnenkort de meest beroemde vuurspuwer van het dorp zijn.

Zorgvuldig kiest hij een houtblok en blaast er zachtjes op zoals je ouders het doen elke keer als het fornuis opstoken. Wachten, geduldig, tot het vuur vat, spreekt hij tot zichzelf.

—Ik heb je ondeugende schurk. Je wilde me je geheim niet vertellen, maar nu weet ik het toch. Je zal het morgen wel zien als ik met deze mond de mooiste vlam spuw die ik heb. Jiji, haha.

Wanneer het houtblok ontbrandt en er een mooie vlam te zien is, neemt Dragoncete, het, in zijn dwaasheid, in zijn snuit en probeert het in te slikken. Bij het contact tussen het vuur en zijn tong, shsssssssssssssss en Dragoncito voelt dat zijn mond en trots zijn verschroeid.

—AYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYY. Het doet pijn! -Schreeuwt hij, terwijl het houtblok weggooit.

Hij loopt weg van huis in de richting van de rivier. Buiten wachten Dragontón en zijn vrienden, die schokken van het lachen. Hij loopt snel totdat hij de oever bereikt en, met een sprong, duikt hij in de rivier om het de pijn van de verbranding van zijn mond en neus te verminderen, en om het slecht gevoel omdat ze weer met hem gespot hebben te verlichten.

Deze keer zijn er geen straffen of preken. Zijn ouders zijn van mening dat de openbare schande meer dan genoeg is; daarbovenop moet hij een week met zijn tong uit zijn mond lopen, om de blaren van de verbranding te laten genezen. Zijn vrienden komen om hem te bezoeken, maar hij wil niet naar buiten gaan. Wanneer hij genezen is, zegt zijn vader:

—Ik hoop dat je eindelijk je les geleerd hebt. Zonder oefenen is er geen kennis. Het is de wet van draken.

Opnieuw staat hij aan het begin en de tijd verstrijkt. Binnenkort komt de dag wanneer alle jonge draken die hebben geleerd om vuur te spuwen mee gaan met de volwassenen naar de top van de grote vulkaan. Daar zullen ze hun vaardigheden  tonen en genieten van de wetenschap dat hun buren hen beschouwen als echte draken. Maar hij, door te proberen het pad te verkorten, beheerst de techniek nog steeds niet.

Inademen, ophouden, richt op het doelwit, open de mond en uitblazen.

«Ik zal het nooit kunnen. Ik ben geen draak, ik ben een muis met vleugels, “hij is wanhopig.

Inademen, ophouden, richt op het doelwit, open de mond en uitblazen.

-6-

Dan komt de dag van de viering van het vuur. Dragoncete zal niet meegaan omdat uit zijn snuit alleen maar de lucht komt, wat betekent dat hij nog er nog niet klaar voor is. Hij zal de grote vulkaan niet leren kennen en niet kunnen genieten van het feest. Hij wordt nog steeds beschouwd als een van de kleintjes, dus hij blijft bij hen.

Een draak die zo oud dat hij niet meer kan vliegen zal voor hen zorgen.

Dragoncete voelt zich erg verdrietig en betreurt de verloren tijd. Hij denkt dat omdat hij zo lui is geweest nog een jaar zal moeten wachten, en veel zal moeten oefenen om ooit naar het grootste feest van het dorp te kunnen gaan.

Hij loopt van hier naar daar, zonder zin om iets te doen, zonder te spelen met de andere kleine draken.

Hij luistert niet naar de verhalen die de oude draak vertelt; hij kan alleen maar denken aan hoe de anderen zich amuseren zonder hem.

Plotseling, hoort hij een geluid dat dichter komt en denkt eerst dat de feestvierders al terugkomen, maar het geluid lijkt niet op  vleugelslagen van draken. Het lijkt meer op  blaffende hond. Blaffende honden? Hij is  gealarmeerd.

—Mensen! — En er is geen volwassene om ze weg te jagen. Ze gaan ons vinden! Als ik ze maar kon afschrikken. Wat moet ik doen? Nog nooit was hij zo bang. Ah, kon ik maar vuur spuwen!—blijft hij nadenken. Hoewel, bij zijn laatste oefeningen kon hij al zo harde blazen dat hij bomen zou kunnen ontwortelen.

Ik laat ze denken dat er een windhoos is en misschien gaan ze dan weg.

Zo gezegd zo gedaan. Dragoncito klimt naar de top van een boom en vanaf daar doet hij zijn oefeningen, met maximale concentratie.

Inademen, ophouden, richt op het doel (op bomen die zwak lijken, die probeer ik neer te blazen), open de mond en uitblazen (hard zeer hard).

Een wind als van het noorden blaast door het bos, ontwortelt een boom en verschrikt de naderende jagers.

—¡Bravo, ik heb het! Moedigt “Dragoncete zichzelf aan, klaar om te blijven blazen.

” Inademen, ophouden, richt op het doel (nu die bomen daar verder om de weg af te snijden), mond openen en blazen (met veel geraas vallen twee bomen om).

—Oke, jongen, in orde. Een beetje meer en ze zullen weggaan. — Zoek een nieuw doel om op te richten en-wat als ik dat ding op hun hoofd wegblaas?

Inademen, ophouden, richt op het doelwit (de hoeden van de mensen), mond openen en uitblazen.

Hij blaast zacht, direct, geconcentreerd en… een goed gerichte vuurtong komt uit zijn mond en verschroeit de hoeden van de ongelegen bezoekers.

De mensen hebben het gevoel dat vlammen uit de hemel vallen, bovenop op de wind, enze zien hun hoeden en enkele nabijgelegen takken brandend wegvliegen.

Ze vluchten zonder na te denken over de oorzaak van wat er gebeurt. Ze zien de kleine draak niet, verborgen in de kruin van een boom, die zijn dorp met haar en tand verdedigt; Maar alle draken die terugkeren van de grote vulkaan, zien hem.

-7-

Het spontane feest dat ze organiseren ter ere van Dragoncete is veel beter dan tien vuurfeesten. Het is geïmproviseerd, vrolijk en het belangrijkste, het wordt gevierd ter ere van hem.

Allen zijn trots op zijn moed en feliciteren hem, met inbegrip van Dragontón en zijn vrienden.

Hij is uitgegroeid tot een held en voor een lange, lange tijd, zal niemand zijn prestatie vergeten.

Inademen, ophouden, richt op het doelwit, open de mond en blaas uit. (Oh, het is zo leuk om vuur te spuwen!).

Meki- mercedes haviller

Mercedes Hauviller

Esp

La bruja

Por Meki Hauviller

La bruja se moría de ganas de comernos el hígado. Eso nos decía cada vez que pasábamos en malón de bicicletas por la vereda de su casa. ‘¡Les voy a comer el hígado!’, gritaba. Era un espectáculo verla correr tratando de alcanzarnos, los pelos blancos y largos, siempre sueltos, la ropa desteñida flameando alrededor de las piernas esqueléticas.

Nosotros nos reíamos y le hacíamos burla de lejos, dos o tres veredas más allá. Sabíamos que ella no abandonaba jamás su territorio, excepto por su salida al atardecer.

Éramos un grupo más o menos de diez chicos. Nos juntábamos todas las tardes en la vereda del Negro. Jugábamos a distintas cosas, según las ganas o la época del año, pero nunca, nunca dejábamos de pasar con las bicicletas por lo de la bruja.

Ella hervía de rabia. Nos esperaba parada detrás de la reja del jardín del frente de su casa. Otras vecinas nos sacaban a baldazos o a puteadas cuando les arruinábamos un cantero de flores o les hacíamos ring raje. Ésta, en cambio, quería comernos el hígado.

Había aparecido casi tres meses atrás y no hablaba con nadie. Vivía sola con un gato tan flaco y desgarbado como ella, al que también parecía enojarlo que pasáramos por la vereda. Se había mudado porque se habían acabado los hígados de los chicos de su barrio anterior, decíamos.

Llevábamos dos meses y veintisiete días invictos cuando Ratón se cayó de la bicicleta en la vereda de la bruja. Ninguno se dio cuenta hasta que paramos, dos veredas después, a disfrutar nuestra victoria como hacíamos siempre. Recién ahí vimos como la bruja, inclinada sobre Ratón lo manoseaba y lo arañaba, murmurando algo. Ángel fue el primero en reaccionar. Los demás lo seguimos y entre todos logramos rescatarlo. Ratón tardó por lo menos una hora en volver a hablar. Cuando por fin dijo algo, fue para despedirse.

Al día siguiente Ratón no apareció y nosotros suspendimos el juego de la bruja hasta ver qué pasaba. Lo esperamos varios días, pero no volvió. Seguíamos juntándonos, pero no jugábamos a nada.

Después de una semana, decidimos ir a lo de Ratón a averiguar qué pasaba. Todos queríamos ir, pero resolvimos que Ángel iba a ser el que hablara. Los demás esperamos unos pasos más atrás.

La madre de Ratón abrió la puerta. Parecía cansada y con pocas ganas de dar explicaciones. Ratón estaba enfermo y no podía ver a nadie, tenía que hacer reposo absoluto. Era muy delicado lo que tenía, dijo. Algo del hígado.

No lo podíamos creer. La bruja lo había conseguido. ¿Ya se lo habría comido? ¿De qué forma? Había que hacer algo, pensar un plan. Imaginábamos a Ratón encerrado en su cuarto, solo. Pálido, flaco y sin hígado. Los médicos no iban a encontrar explicación.

Estuvimos el resto de la tarde sentados en el cordón de la vereda del Negro, pensando por donde empezar. Por fin se nos ocurrió que lo primero que había que hacer era entrar a investigar a la casa de la bruja. No sabíamos bien qué íbamos a buscar, pero al menos era tantear un poco. Ninguno se ofreció voluntariamente para ir, hubo que votar. A pesar de lo urgente, lo dejamos para el otro día.

Nos juntamos solamente los cuatro elegidos para esta misión. Era tarde, justo un poco antes de que empezara a oscurecer, cuando la bruja hacía su única salida. No sabíamos a donde iba, pero todos los días salía con una bolsa grande hecha con recortes de cuerina de distintos colores. Tardaba entre cuarenta minutos y una hora en volver, lo que nos daba poco tiempo. Esperamos escondidos atrás de un auto estacionado frente a su casa. Cuando salió, la seguimos con la vista hasta que dobló la esquina y corrimos hasta la casa, abrimos la reja y cruzamos el jardín también corriendo. Nos paralizamos al llegar a la entrada. Ángel apoyó la mano sobre el picaporte y lo giró despacio. La puerta no estaba cerrada con llave.

Creo que ninguno de nosotros sintió nunca tanto miedo como durante los segundos que tardaron los ojos en acostumbrarse a la oscuridad.

Lo que vimos nos desilusionó bastante. Un comedor chico, con pocos muebles de madera y montones de frutas de plástico sobre la mesa, sobre el aparador, colgando de las paredes. Una arcada a la derecha daba a la cocina. De frente a la puerta de entrada salía un pasillo angosto que llevaba a lo que creíamos serían el dormitorio y el baño. Estábamos seguros de que por ahí íbamos a encontrar algo terrible, digno de la bruja. Pero tampoco había nada en el dormitorio, la casa era como una casa cualquiera. La bruja era demasiado hábil, pensamos, no nos había dejado pruebas. Más relajados, nos repartimos la investigación. Miramos en los armarios, alacenas, abajo de la cama, adentro de la heladera. Hasta entre la basura, buscando restos de hígado, pero nada.

Hasta que lo que estábamos buscando apareció de un salto. Siempre había estado ahí, pero no lo habíamos tenido en cuenta. Seguramente era un ayudante de las brujerías. Ahora iba a ser nuestra arma de negociación. Le dejamos una notita a la bruja, entre las manzanas del aparador: ‘el gato por el hígado de Ratón’.

Algunos tuvieron miedo de que la bruja fuera a hablar con nuestros padres, pero en realidad no había de qué preocuparse. Las brujas te pueden hechizar o incluso comerte el hígado, pero no hablan con los padres.

Tuvimos al gato varios días encerrado en el galponcito del fondo de lo de Ángel. Día por medio íbamos a pedir noticias a la madre de Ratón, pero todo seguía igual.

La bruja no daba señales. No había reclamado el gato. Hacía como tres semanas que no la veíamos, no habíamos vuelto a pasar por esa vereda desde la visita a su casa. Pensamos que era momento de darle un ultimátum y en otra de sus salidas, le pasamos la segunda nota por abajo de la puerta: dos días para devolverle el hígado a Ratón o matábamos al gato.

Fueron dos días inútiles. No pasó nada. Algunos nos quedamos frente a la casa de Ratón y el resto hizo guardia en lo de la bruja. Al final del segundo día fuimos por última vez a pedir novedades a la madre de Ratón, pero todo seguía igual.

Ahora teníamos que matar al gato. Si no la bruja iba a descubrir que éramos débiles y se iba a aprovechar. Quién sabe como podíamos terminar. Ya que no había servido de rehén, el gato iba a servir para la venganza.

Los más chicos estaban en contra de matarlo. El gato no tenía la culpa, decían. Pero no era cuestión de culpa, les explicábamos, sino de honor. Además, mirándolo bien, ni siquiera daba lástima. Era igual a su dueña, blanco y flaco. A veces nos parecía que la bruja entraba y salía del cuerpo del gato de a ratos. Había que matarlo, para que ella supiera con quienes estaba tratando. También nosotros éramos capaces de cumplir nuestras amenazas.

Decidimos quemarlo vivo, porque la abuela del Negro siempre decía que el fuego ahuyenta los malos espíritus. Si el gato estaba poseído, no queríamos quedarnos con algo raro dando vueltas.

Aprovechamos la hora de la siesta para armar la fogata en el fondo de la casa de Ángel. Los padres estaban trabajando y la hermana se encerraba a ver la telenovela en su cuarto.

Apilamos varias ramitas secas y las pajas de una escoba vieja que encontramos en el galpón. El palo de la escoba nos sirvió para atar al gato con unos trapos, de las patas de adelante y de las de atrás. Lo rociamos con kerosén y clavamos el palo en un agujero que habíamos hecho en el centro de la pila de ramas. Nadie decía nada. El gato no hacía ni un sonido, nos miraba casi con desprecio. Habíamos pensado que iba a resistirse, a arañar, intentar escapar, pero no lo hizo. El Negro se arrepintió a último momento, quiso echarse atrás, pero Ángel ya estaba encendiendo el fuego.

Hay que reconocer que el gato soportó la situación mucho mejor que nosotros mismos. En silencio absoluto nos sostuvo la mirada casi hasta el final. Recién cuando el olor de la carne quemada mezclado con el del vómito del Negro se hizo insoportable, soltó un maullido agudo, interminable. Mantuvo ese grito casi humano hasta que se le estallaron los ojos y las llamas llegaron a su altura máxima antes de empezar a bajar. Los restos del gato tardaron otras dos horas en consumirse. Después tuvimos que recoger lo que había quedado.

Decidimos tirarlo a la basura, porque nadie quería eso enterrado en su jardín. Envolvimos los jirones de cuero chamuscado y tripas en papeles de diario y metimos todo en bolsas oscuras. Lo fuimos sacando de a poco, para no levantar sospechas. Nadie se animaba a hablar. Al terminar nos fuimos cada uno a su casa.

Al día siguiente, cuando fuimos hasta lo de Ratón, no nos sorprendió para nada que él mismo abriera la puerta. Nos hizo pasar un rato. Estaba bastante mejor, recuperándose. Todavía no podía salir a la calle, pero por lo menos no necesitaba hacer reposo. Nos dijo que había tenido una enfermedad del hígado. Había estado de un color amarillo fuerte y sintiéndose bastante mal los primeros días. Todos supimos lo que había pensado, pero ninguno lo dijo, no hacía falta.  De alguna manera, nosotros lo habíamos salvado.

Al principio tuvimos miedo de que la bruja reapareciera. Que reclamara el gato, que hiciera un contraataque. Pero no lo hizo. Siguió saliendo por las tardes, justo antes de que oscureciera, pero sin llevar la bolsa de cuerina. Pensamos que ahora el objetivo de este paseo era el de encontrar al gato. Con el pasar del tiempo, nos fuimos tranquilizando.

Nunca más se habló del asunto. Uno de los chicos comentó una vez que no podía olvidarse del maullido, del olor. Otro, que a veces tenía pesadillas. En las dos ocasiones los miramos como si no entendiéramos de qué estaban hablando. Después no hubo más intentos. Seguimos juntándonos por las tardes a jugar durante algunas semanas. De a poco, sin embargo, todos fuimos inventando excusas, y después de unos meses, sólo nos veíamos cada tanto, cuando nos cruzábamos por el barrio, yendo a hacer alguna compra o volviendo del colegio.

NL

DE HEKS

De heks kon niet wachten om onze lever op te eten. Dat zei ze ons telkens we met de fiets voorbij haar huis reden. “Ik ga jullie lever opeten!”, riep ze dan.

Het was een spektakel haar achter ons aan te zien lopen, met haar loshangende lange witte haar en achter haar flinterdunne benen wapperende kleurloze kleren.

We lachten en bespotten haar vanuit de verte. We waren immers zeker dat ze haar tuintje nooit zou verlaten, behalve dan voor haar uitstapjes bij valavond.

We waren een groepje van een tiental jongens dat elke namiddag afsprak op de stoep van de straat waar Negro woonde. We speelden dan verschillende spelletjes naargelang het seizoen of gewoon waar we op dat moment zin in hadden , maar we lieten het nooit na eens voorbij de heks te rijden.

Zij kookte dan van woede en wachtte ons op achter het hek van haar voortuintje. Andere buren verjoegen ons met emmers water en verwensingen wanneer we weer eens hun bloemenperkjes vernielden of belletje trek speelden , maar zij daarentegen dreigde er steeds weer mee onze levers op te eten.

Ze verscheen voor het eerst drie maand geleden en sprak met niemand. Ze woonde alleen , enkel in gezelschap van haar magere kat die zich ook al leek kwaad te maken telkens we langsreden. Ze was verhuisd omdat de levers van de kinderen in haar vorige buurt op waren , zeiden we.

Pas nadat we twee maand en zevenentwintig dagen zonder probleem aan haar achtervolgingen hadden kunnen ontsnappen viel Ratón met zijn fiets net voor de deur van de heks. Niemand had er iets van gemerkt alvorens we twee straten verder stopten om zoals altijd van onze overwinning te vieren. Pas daar zagen we hoe in de verte  de heks , boven Ratón gebogen , hem sloeg en krabde en allerlei dingen toefluisterde. Ángel was de eerste die reageerde. De anderen volgden hem en samen sloegen we erin Ratón te bevrijden. Het duurde zeker een uur voor die iets kon zeggen en wanneer hij eindelijk iets zei was het om afscheid te nemen.

De volgende dag kwam Ratón niet opdagen en wij hielden ermee op de heks te plagen om te zien wat er zou gebeuren. We wachtten enkele dagen maar Ratón keerde niet terug. We bleven bij elkaar komen maar speelden eigenlijk geen spelletjes meer.

Na een week besloten we Ratón te bezoeken om te zien wat er aan de hand was. We gingen met zijn allen maar spraken af dat Ángel het woord zou voeren. De anderen bleven op de achtergrond.

De moeder van Ratón opende de deur.  Ze leek moe en had weinig zin uitleg te geven. Ratón was ziek en kon niemand zien , hij moest rusten. Zijn moeder vertelde ons dat hij iets heel ernstigs had. Iets aan zijn lever.

We konden het haast niet geloven. De heks was dus in haar opzet geslaagd ? Had ze zijn lever al opgegeten ? Hoe ? We moesten iets doen , een plan uitdokteren. We beeldden ons Ratón in , opgesloten in zijn kamer, alleen. Bleek , mager en zonder lever. De dokters zouden geen oorzaak vinden.

De rest van de namiddag bleven we op de stoep zitten in de straat van Negro , een plan aan het smeden.  Uiteindelijk besloten we dat we het huis van de heks zouden moeten binnen gaan en onderzoeken. Ook al wisten we niet wat we moesten zoeken. Niemand gaf zich vrijwillig op om dat te doen , dus moesten we erover stemmen, maar ondanks de urgentie zouden we dat pas de dag nadien doen.

Enkel de vier uitverkorenen voor deze missie spraken met elkaar af een beetje voor valavond , wanneer de heks haar enige uitstapje maakte. We wisten niet waar ze ging , maar elke dag verliet ze haar huis met een grote lederen gekleurde tas. Ze bleef dan telkens 40 minuten tot een uurtje weg, wat ons weinig tijd gaf. We verstopten ons achter een wagen voor haar huis en wachtten geduldig af. Wanneer ze naar buiten stapte wachtten we tot ze de hoek om was en liepen snel naar haar huis , openden het hek en liepen door haar tuin. We verstijfden wanneer we bij haar deur aankwamen. Ángel legde zijn hand op de deurklink en draaide die traag om. De deur was niet op slot.

Ik denk niet dat we ooit zoveel schrik hadden gehad als tijdens de tijd die onze ogen nodig hadden om te wennen aan het donker op dat moment.

Wat we zagen ontgoochelde ons danig. Een klein eetkamertje met weinig houten meubels en veel plastic fruit op tafel en aan de muren. Een deur rechts gaf uit op de keuken. Rechtover de voordeur gaf een nauwe doorgang uit op wat we dachten dat de slaapkamer en badkamer zouden zijn. We waren er zeker van dat we daar iets verschrikkelijks zouden aantreffen , de heks waardig. Maar ook in de slaapkamer vonden we niets. Het huis leek op ieder ander huis. De heks was te sluw , dachten we , ze had geen enkel spoor achtergelaten. Iets meer op ons gemak zetten we onze zoektocht verder. We zochten in kasten , rekken , onder het bed en onder de koelkast.  Zelfs de vuilniszak onderzochten we op resten van lever , maar niets ….

Tot we plots vonden wat we zochten. Ongetwijfeld de assistent van de heks. Nu zou het ons wapen worden om te onderhandelen. We lieten een briefje achter voor de heks : “de kat voor de lever van Ratón !”

Enkelen hadden schrik dat de heks zou gaan praten met onze ouders maar in feite moesten we ons geen zorgen maken. Heksen  kunnen je betoveren of zelfs je lever opeten , maar praten met je ouders doen ze niet.

We  hielden de kat verschillende dagen opgesloten in het huis van Angel. Om de twee dagen liepen we langs bij de moeder van Ratón om uitleg te vragen , maar alles bleef onveranderd.

De heks reageerde niet. Ze eiste de kat niet op. We zagen de heks een drietal weken niet  , we waren ook niet langs haar huis geweest sinds ons bezoek eraan. We achtten het moment gekomen om haar een ultimatum te geven en tijdens één van haar volgende uitstappen staken we een tweede briefje onder haar deur : we gaven haar twee dagen om Ratóns lever terug te geven of we zouden de kat vermoorden.

Het waren twee verloren dagen : er gebeurde niets. Enkelen bleven wachten aan het huis van Ratón en de anderen hielden wacht aan het huis van de heks. Op het einde van de tweede dag gingen we weer om nieuws vragen bij de moeder van Ratón  maar alles was bij het oude gebleven.

Nu moesten we de kat vermoorden. Anders zou de heks ontdekken dat we zwak waren en daar zou ze van profiteren. Wie weet hoe dit zou eindigen. Als de kat niet als losgeld kon dienen , moest ze maar als wraak dienen.

De kleinsten waren tegen het vermoorden van de kat. De kat droeg geen schuld , zeiden ze. Maar we legden hen uit dat het geen kwestie was van schuld , maar van eer. Tenslotte voelden we ook geen wroeging : toen we de kat goed bekeken was ze zoals  zijn eigenares , bleek en mager. Soms leek het ons dat de heks in en uit het lichaam van de kat trad. We moesten de kat wel doden , opdat de heks zou beseffen met wie ze te doen had. Ook wij waren in staat om onze bedreigingen uit te voeren.

We besloten om de kat levend te verbranden omdat de grootmoeder van Negro altijd zei dat vuur de boze geesten verjaagt. Als de kat bezeten was , wilden we niet het risico lopen dat een geest zou tevoorschijn komen en rondspoken.

We maakten gebruik van de siesta om het vuur aan te steken achter het huis van Ángel. Zijn ouders waren gaan werken en zijn zus was in haar kamer een soap aan het kijken.

We stapelden wat droge takjes en de stoppels van een oude bezem die we in de schuur hadden gevonden. De bezemsteel gebruikten we om de kat met wat vodden aan vast te binden. We besprenkelden de kat met kerosine en hamerden de steel in een gat dat we gegraven hadden in de grond onder de stapel takken. Niemand zei iets. De kat maakte geen enkel geluid en keek ons aan met misprijzen. We hadden gedacht dat ze zich zou verzetten , krabben , proberen te ontsnappen , maar ze deed niets. Negro kreeg op het allerlaatste moment spijt en wilde terug , maar Ángel was het vuur reeds aan het aansteken.

Het moet gezegd dat de kat veel beter om kon met de situatie dan wijzelf. In absolute stilte bleef ze ons bijna tot het einde aanstaren. Pas op het moment dat het geurmengsel van verbrand vlees en het braaksel van Negro onuitstaanbaar werd, liet de kat een scherpe en oneindig lange miauw horen. Ze hield die bijna menselijke schreeuw aan tot wanneer haar ogen ontploften en het vuur zijn hoogste punt bereikte. Het duurde nog twee uur vooraleer het vuur de rest van de kat verteerd had. Nadien ruimden we op wat achterbleef.

We besloten de resten in de vuilbak te gooien aangezien niemand die in zijn tuin wou begraven. We wikkelden de resten huid en ingewanden in krantenpapier en staken dat alles in donkere zakken. We deden dit beetje bij beetje om bij niemand argwaan te wekken. Nadien ging ieder naar zijn eigen huis.

De volgende dag wachtte ons een enorme verrassing toen we naar het huis van Ratón gingen : hijzelf opende de deur. Hij liet ons een tijdje blijven en voelde zich al veel beter. Hij kon nog niet naar buiten , maar moest in elk geval niet veel meer rusten. Hij vertelde ons dat hij een leverziekte had gehad, dat hij heel erg geel had gezien en zich zeer slecht had gevoeld. Ieder van ons wist wat we allemaal dachten maar niemand zei iets , dat hoefde ook niet. Op een of andere manier hadden we hem gered.

De eerste dagen nadien hadden we schrik dat de heks opnieuw zou tevoorschijn komen. Dat ze de kat zou terug eisen , dat ze een tegenaanval zou opzetten. Maar dat deed ze niet. Nog altijd ging ze ’s avonds , net voor donker , de straat op ; maar nu zonder haar lederen tas. Wij dachten dat ze vanaf nu steeds op stap ging om haar kat terug te vinden. Met het verstrijken van de tijd werden we rustiger.

Nooit nog spraken we over deze zaak. Eén keer wel zei een van de jongens dat hij het miauwen en de geur van de kat maar niet kon vergeten. Een ander had dan weer nachtmerries. In beide gevallen keken we hen aan alsof we niet wisten waarover ze spraken. Nadien probeerde niemand er nog iets over te zeggen. Nog enkele weken lang bleven we met elkaar afspreken elke namiddag om samen te spelen. Echter begonnen we beetje bij beetje excuses uit te vinden om niet te komen en na enkele maanden zagen we elkaar nog maar zelden , op straat , onderweg , of terugkerend van school.

Mercedes Hauviller

siempre - maria clara mejia

María Clara Mejía Villate

Es

CAMILA Y LAS ARDILLAS

Apenas amanece. Camila ya está en la cocina metida de cabeza en uno de los anaqueles, buscando la cesta de mimbre para el picnic con sus amigas en el bosque.

—¡Por fin te encuentro! —le dice a la canastilla poniéndola en el mesón, luego busca las nueces y el maní que su madre siempre guarda al lado del refrigerador,- Ahora algo de fruta fresca y un par de botellitas de agua.

—Hija, ¿Por qué haces tanto ruido? Es muy temprano —le dice Fiona a su hija.

—Mami, ¿Se te olvidó? —la cuestiona sin dejar de meter cosas a la canastilla— ¡Hoy es el picnic!

—Cami, perdóname, lo había olvidado.

—No te preocupes mami, regreso en la tarde —se despide Camila acelerada, no quiere perder un segundo

—Te amo Mami.

—Y yo a tí hijita

Camila sale de su casa cargada de mil cosas. Antes de ponerse sus zapatillas camina sobre el pasto todavía un poco húmedo por el rocío de la mañana, sin querer suelta una dulce carcajada que le hace arrugar su pequeña y pecosa nariz.

Desde el portón alcanza a ver al rio, cierra los ojos y disfruta de su cántico que la invita a ir, entonces comienza su camino, bailotea como si estuviera en una fiesta; nunca le ha gustado bailar como todos los demás niños lo hacen.

Unos cuantos pasos antes de llegar, se encuentra con Luna, una ardilla que se convirtió en su amiga desde que llegó a vivir a la casa.

—¡Cami, llegaste! —exclama Luna emocionada que sin disimular salta de inmediato a la cesta para olfatearla con su diminuta nariz.

—Vamos a la orilla del río para nuestro picnic —dice Camila feliz.

Luna llega primero y de inmediato empieza a quitar las hojas secas. Camila pone sobre el pasto la canastilla, saca el mantel de cuadros rojos y blancos especialmente comprados para la ocasión. Luna no deja de dar saltos de alegría por todo lado al ver las nueces, las frutas y el agua.

—Bien, todo está listo —exclama Camila— pero ¿dónde está Sol?

Luna no tiene idea qué responder, no sabe en dónde está metida su hermana, entonces decide subir al árbol para buscarla. Mientras que Camila con los brazos en la cintura, como si fuera una jarra, revisa el lugar con su mirada.

—¡Ya la veo! —exclama Luna- algo le pasó porque tiene cara de miedo.

—Perdón por la tardanza —se disculpa Sol jadeando- debemos tener cuidado, en mi camino para acá, pude ver a Nicolás rondando

—¡Oh no! no puede ser —exclama Luna aterrada.

—¿Nicolás? —pregunta Camila confundida— ¿Quién es él?

—Pues es el zorro, dicen que tiene los ojos amarillos y rojos, que es fuerte, gruñe cada rato, además es muy peligroso.

Tengo una idea —comenta Camila— consigamos hierba y hojas secas para hacer montañitas alrededor nuestro, y cuando el zorro se acerque seguro las pisa y el sonido nos va a alertar que se encuentra cerca … ¡Manos a la obra!

Al terminar el trabajo, las ardillas ayudan a Camila a sacar todo de la canastilla para almorzar con tranquilidad. La suavidad del banano, el delicioso sabor de las nueces y la frescura del agua las deleitan.

Una vez finalizado el banquete, todas juegan, corretean por todo lado. Sus risas se confunden con el cántico del rio; pero ya no recuerdan a Nicolás, que desde atrás de un árbol las vigila.

—¡Qué bien! Ya se recostaron para descansar —dice Nicolás y sigilosamente se les acerca, pero cae en la trampa y el crujido de las hojas las alerta. Nicolás al verse descubierto, corre velozmente hacia ellas.

—Sol y Luna, ¡suban al árbol! —Ordena Camila

—¿Y tú? —Pregunta Sol consternada, a la vez que Luna les hace miles de señas para decirles que Nicolás está cada vez más cerca.

—No se preocupen por mí —advierte Camila

Las ardillas obedecen a Camila, entonces suben al árbol, pero sin dejar de mirar a su amiga, aunque Sol se rehúsa a seguir, y sin ser vista baja por la parte de atrás del árbol para avisarle a Fiona, la madre de Camila, lo que está sucediendo.

—Pero a quién tenemos acá … —dice el zorro con su indescifrable voz, mirando fijamente a Camila, dejando ver sus afilados colmillos.

—Nicolás, no te tengo miedo —exclama Camila con voz entrecortada delatando su temor.

—Hueles a miedo —responde Nicolás.

Por su parte, Sol entra a la casa de Camila para buscar a Fiona, la madre de la niña por todas las habitaciones, hasta que la encuentra.

De mil maneras trata de explicarle lo que pasa con Camila, pero es difícil de entender, entonces la ardilla le hace una seña con la cola para que siga.

Ambas se acercan rápidamente a la orilla del rio. Al ver la canastilla rodar, temen lo peor.

—No lo puedo creer —dice Sol sorprendida mirando a Fiona

Camila, Luna y Nicolás están sentados mirando hacia el rio, riendo, hablando y compartiendo una que otra nuez.

—No se preocupen, Nicolás no es malo y para nada peligroso. Nadie quiere estar cerca de él por su apariencia; él solo busca compañía —explica Camila muy seria.

—¿Qué me dices de su voz malvada y sus ojos llenos de furia? —cuestiona Sol.

—Es nuestra imaginación, vemos y escuchamos lo que queremos. Mira Nicolás, ella es la ardilla Sol y mi mamá. No sientas miedo.

Y como en una tribu, todas se sientan en círculo. Camila le pide al zorro que cuente sus aventuras en el bosque. Hablan hasta el anochecer, Luna y Sol perdieron la guerra contra el sueño, y hace más de una hora roncan plácidamente.

—Vamos, ya es tarde —ordena Fiona

Nicolás baja la mirada al suelo, con tristeza se levanta y con el rabo entre las piernas camina despacio hacia el bosque. Camila limpia unas lágrimas de sus ojos, corre detrás de él pero no lo alcanza.

—¡Nicolás regresa! —grita Fiona tan fuerte que despierta a las ardillas que refriegan sus ojos. El zorro detiene su marcha confundido.

—Hija trae a Nicolás, él es bienvenido en nuestra casa y podrá quedarse con nosotras siempre.

—¿En serio mami? —pregunta la niña sollozando de alegría.

Sin pensarlo dos veces, Nicolás corre al lado de su nueva familia, y así empezar una nueva vida

FIN

NL

CAMILA EN DE EEKHOORNS

De dag breekt aan. Camila zit met haar hoofd tussen de kasten van de keuken, een rieten mand te zoeken voor de picknick samen met haar vriendinnen in het bos.

‘Eindelijk vind ik jou’ zegt Camila tegen de mand en legt ze op de keuken tafel. Daarna zoekt ze de noten die haar moeder naast de koelkast bewaart.

‘Nu nog een beetje fruit en een paar flessen water’

‘Mijn lieve dochter, waarom maak je zo veel lawaai? Het is nog heel vroeg’ zegt jaar moeder Fiona verbijsterd.

‘Mama ben je vergeten?’ vraagt ze terwijl ze alles in de mand legt’ Vandaag is picknick dag!

‘Sorry Camila, ik was helemaal vergeten!’

‘Het maakt niet uit mama, ik kom deze namiddag terug’ en ze vertrekt haastig.

‘Ik hou van jou mama’

‘Ik hou van jou mijn klein meisje.

Camila neemt veel spullen met zich mee. Voordat ze haar schoenen aantrekt, loopt ze op het gras dat nog een beetje nat is van de ochtenddauw. Ze lacht en haar neusje vol sproeten rimpelt.

Vanuit de poort kan ze de rivier zien. Ze doet haar ogen dicht en geniet van het geluid dat haar lokt. Dan zet ze haar weg verder dansend, alsof ze op een feestje is. Ze loopt niet graag zoals alle anderen kinderen doen.

Bijna aangekomen ontmoet ze Luna, een eekhoorn die haar vriend werd sinds ze in het huis kwam wonen.

‘Camila, eindelijk bent je er’ zegt Luna opgewonden. Plotseling sprong Luna naar de mand om er in te snuffelen met haar kleine neus.

‘We gaan naar de oever van de rivier voor onze picknick’ zegt Camila enthousiast.

Luna arriveert als eerste. Onmiddellijk begint ze de droge bladeren te verwijderen van de grond.

Camila zet het mandje op het gras, en neemt het tafellaken met rode en witte vierkantjes, speciaal gekocht vorr deze gelegenheid.

Luna stopt niet met het maken van vreugdedansjes als ze de noten, het fruit en het water ziet.

‘Ok, alles is klaar’ zegt Camila ‘maar waar is Sol?’

Luna heeft geen idee wat te antwoorden. Ze weet niet waar haar zus is. Ze klimt in de boom om haar te zoeken. Terwijl Camila met haar handen in haar zij rondkijkt.

‘Ik zie haar’ zegt Luna ‘er is precies iets gebeurd, ze ziet er bang uit’

‘Sorry voor de vertraging’ verontschuldigt Sol zich ‘we moeten voorzichtig zijn! Op mijn weg hier heb ik Nicolas zien rondlopen’.

‘Oh nee! Dat kan niet’ zegt Luna doodsbang.

‘Nicolas’ vraagt Camila verward ‘Wie is dat?’

‘Ik heb een idee’ zegt Camila ‘we maken kleine stapeltjes van droog gras en bladeren rondom ons, en als de vos in de buurt komt en hij erop stapt, zal het geluid ons waarschuwen’

‘Aan de slag’ zeggen allemaal in koor.

De eekhoorns en Camila alles klaarzetten om samen alle rust te eten. De mildheid van de banaan, de heerlijke smaak van de walnoten en het frisse water verrukken hen.

Na het eten lopen ze spelend rond. Hun gelach mengt zich met het geluid van de rivier, maar ze zijn Nicolas vergeten die vanuit achter een boom naar hen kijkt.

‘Fijn, ze nemen nu een dutje!’ zegt Nicolas die heimelijk besluipt, maar hij loopt op de val en het geluid van de krakende bladeren waarschuwt hen.

Nicolas beseft dat ze hen hebben ontdekt en loopt snel naar toe. Camila beveelt Sol en Luna om in de boom te klimmen.

‘En jij?’ vraagt Sol ontzet, terwijl Luna duizenden tekens maakt om hen te zeggen dat Nicolas dichterbij komt.

‘Maak je geen zorgen om me!’ zegt Camila.

De eekhoorns luisteren naar Camila en beklimmen de boom, maar blijven naar hun vriendin kijken.

Sol weigert om verder te gaan. Zonder haat te laten opmerken, klimt ze langs de achterzijde van de boom naar beneden om Fiona, de mama van Camila te vertellen wat er aan de hand is.

‘Maar wie hebben we hier’ zegt de vos met onbeschrijfelijke stem, starend naar Camila, terwijl hij zijn scherpe hoektanden toont.

‘Nicolas ik ben niet bang van je’ roept Camila met een onderbroken stem die haar angst onthult.

‘Ik kan jouw angst ruiken’ antwoord de vos.

Door de keukenraam dringt Sol het huis binnen en zoekt ze Fiona in alle kamers tot ze haar vindt. Op duizenden manieren probeert ze uit te leggen wat er met Camila gebeurt, maar het is moeilijk te begrijpen. Dan maakt de eekhoorn een teken met haar staart om haar te volgen.

Wanneer ze de rivieroever naderen en ze de mand zien rollen over de grond, vrezen ze het ergste.

‘Ik kan het niet geloven’ zegt Sol verrast kijkend naar Fiona.

Camila, Luna en Nicolas zitten samen naar de rivier te kijken. Ze lachen, praten en delen de noten met elkaar.

‘Leuk! Je hebt mijn moeder meegenomen’ zegt Camila opgewekt, terwijl Luna op Nicolas rug klimt om hem te kalmeren.

‘Maak je geen zorgen! Nicolas is geen slechterik en helemaal niet gevaarlijk. Niemand wil dicht bij hem omwille van zijn uiterlijk. Wat hij zoekt is alleen maar wat gezelschap!’ legt Camila heel serieus uit.

‘Wat zeg je over zijn enge stem en zijn ogen vol woede?’ vraagt Sol.

‘Het is maar onze fantasie. Wie zien en horen enkel wat we willen’ gaat Camila verder ‘kijk Nicolas, daar zijn Sol de eekhoorn en mijn moeder. Wees niet bang!.’

Zoals in een stam, zitten ze allemaal in een cirkel, en vraagt Camila de vos om zijn avonturen van het bos te vertellen.

‘We gaan naar huis. Het is te laat ‘ beveelt Fiona.

Nicolas kijkt naar de grond. Hij staat droevig op en loopt langzaam met zijn staat tussen zijn poten naar het bos. Camila droogt enkele tranen en ze loopt hem achterna, maar tevergeefs.

‘Nicolas kom terug!’ Fiona roept zo hard dat de eekhoorns er wakker van worden. De vos stopt verward.

‘Camila, Nicolas is welkome in ons huis en hij zal altijd bij ons kunnen blijven’ zegt Fiona.

‘Echt mama?’ vraagt het meisje snikkend van vreugde.

Zonder na te denken keert Nicolas terug naar zijn nieuwe familie en zo begint een nieuw leven.

EINDE

BEWOGEN

VROUWEN LATIJNS-AMERIKAANSE SCHRIJVERS OP HET BEWOGEN-FESTIVAL

Bewogen es un festival de literatura en diferentes espacios de Bruselas. Espacios que se abren a la posibilidad de dar reconocimiento a la belleza de las palabras, celebrar los idiomas y mensajes a través del teatro, la música, el cine, la literatura, exposiciones y las conversaciones. Bewogen ofrece la oportunidad de profundizar en el otro a través de lecturas en voz alta de cuentos, poemas, refranes y conferencias, para dejarse conmover por las actuaciones que hacen palpables las trayectorias de las personas en el vuelo de partida, del viaje y su llegada. Los oídos se abren para inspirarse de la música, la comida, el cine, el arte que se reúnen desde todos los rincones del mundo, para convivir y experimentar juntos la belleza de los idiomas y sus mensajes. La actividad es gratuita y se espera extender la literatura hacia una sociedad inclusiva.
 
Mujeres Escritoras Latinoamericanas estarán presentes con lecturas de cuenta cuentos para niños, relatos y narración de vivencias colectivas.
 
Programación para niños: Karambola – criando en el exterior, Ana Quijano
Lectura de voz alta: Virginia Hernández Becerra, Meki Hauviller, Ana Valenzuela.
Traducción de Textos: Adriana Luna y Brenda Fmdo.
 
FECHA 23 DE FEBRERO 2019
LUGAR: KUUMBA
Kuumba – Vlaams Afrikaans Huis
Waverse Steenweg 78
1050 Brussel (Matongé)
 
HORARIO DE ACCESO: 14:00-21:00
Work shops para niños de 14:30-17:30
Auberge espagnol de 17:30-19:00
Open Micro de 19:15-21 hrs.
 
Actividad organizada Siempre Vzw Ngo y FMDO Bussels en el marco de Bewogen Festival